Strona Główna · Katechezy, artykuły · Film DOBRA NOWINA · Film GOOD NEWS · Linki 26.06.2022
Nawigacja
Strona Główna
Wspólnota
Akceptacja kościelna
Osoby odpowiedzialne
Kronika
Katechezy, artykuły
KERYGMA Podręcznik Ewangelizatora
SŁOWO ŻYCIA - książka
Film DOBRA NOWINA
Film GOOD NEWS
Kontakt
Linki
Kategorie Newsów
Galeria
Świadectwa
Filmiki ewangelizacyjne
Szukaj
Współodpowiedzialność świeckich za misję Kościoła
Maria Kantor

Czy my, katolicy XXI-go wieku, zagubiliśmy zapał ewangelizacyjny, nasze poczucie odpowiedzialności za misję Kościoła? Przez wieki Kościół głosił Ewangelię Jezusa Chrystusa wszystkim narodom Europy, Ameryki, Indii, Chin i innych części świata. Głoszenie Ewangelii było służbą świadczoną całej ludzkości. Dlaczego zatem katolicy XXI-go wieku w przeważającej większości uważają ewangelizację za nieistotny przejaw swej wiary i co najwyżej utożsamiają ewangelizację z misjami wśród ludów i narodów, które nie słyszały radosnej nowiny ewangelicznej lub z działaniem świadków Jehowy czy innych sekt religijnych? "Europa potrzebuje nowej ewangelizacji. Kościół musi na nowo stać się misyjny. Gdy chrześcijanie przestaną świadczyć o swojej wierze, światło będzie im zabrane" - te słowa Jana Pawła II wypowiedziane 25 VI 1989 r. w Austrii określają temat niniejszego rozważania jako próby odczytania znaczenia współodpowiedzialności świeckich za misję ewangelizacji.


I. Solidarność wezwania
Wezwanie do podjęcia współodpowiedzialności za misję głoszenia Ewangelii skierowane jest do wszystkich świeckich, którzy na mocy chrztu i specyficznego powołania uczestniczą w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa. Soborowa konstytucja dogmatyczna o Kościele poucza, że Chrystus pełni swe prorocze zadanie nie tylko przez "hierarchię, która naucza w Jego imieniu i Jego władzą, ale także przez świeckich, których to ustanowił świadkami oraz wyposażył w zmysł wiary i łaskę słowa (por. Dz 2, 17-18; Ap 19, 10), aby moc Ewangelii jaśniała w życiu codziennym, rodzinnym i społecznym (...) Ludzie świeccy stają się potężnymi głosicielami wiary w rzeczy, których się spodziewają (Hbr 11, 1), jeśli z życiem wiary niezachwianie łączą wyznawanie wiary. Ta ewangelizacja, to znaczy głoszenie Chrystusa dokonywane zarówno świadectwem życia, jak i słowem, nabiera swoistego charakteru i szczególnej skuteczności przez to, że dokonuje się w zwykłych warunkach właściwych światu" (N 35). Doczesne troski nie powinny odwieźć świeckich od współpracy dla rozszerzania i wzrastania królestwa Bożego w świecie.
Pasterze Kościoła wezwani są do wspierania godności i odpowiedzialności świeckich w dziele ewangelizacji świata. Winni "powierzać im z ufnością zadania w służbie Kościoła i pozostawiać swobodę oraz pole działania, oraz dodawać im ducha, aby także z własnej inicjatywy przystępowali do pracy" (KK 37). Takie postępowanie pasterzy prowadzi do umocnienia w świeckich poczucia własnej odpowiedzialności i wzmaga ich zapał ewangelizacyjny. Celem jest umocnienie Kościoła przez wszystkie Jego członki, by "skuteczniej pełnił swe posłannictwo dla życia świata" (KK 37).
Świeccy są zobowiązani przepajać świat duchem chrześcijańskim oraz są powołani do tego, aby "we wszystkim pośród wspólnoty ludzkiej byli świadkami Chrystusa" (KDK 43). Wezwanie do podjęcia trudu odnowy porządku doczesnego jest darem i zadaniem. Świadomość daru jako punktu wyjścia wypływa z życia Bożego przyjętego za sprawą Ducha Świętego przez każdego człowieka, w którym dokonało się duchowe odrodzenie określane w Nowym Testamencie słowem "metanoia". Świadomość zadania wypływa z rozkazu danego Dwunastu Apostołom: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu" (Mk 16, 15), który dotyczy w różnym stopniu wszystkich chrześcijan odnoszących do siebie słowa św. Pawła: "Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii" (1 Kor 9, 16). Przypomina o tym papież w homilii do świeckich katolików na Madagaskarze: "Pan wzywa was nie tylko do osobistej świętości: również posyła was do dawania świadectwa. Cały świat jest polem waszego apostolatu" (30. 04. 1989 r.).
Solidarność wezwania podkreśla Dekret o apostolstwie świeckich: "Sam bowiem Pan przez ten Sobór święty zaprasza ponownie wszystkich świeckich, by z każdym dniem coraz ściślej się z Nim jednoczyli, a uważając Jego sprawę za swoją własną (por. Flp 2, 5), zespalali się w Jego zbawczym posłannictwie; wysyła On ich znowu do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam ma przyjść" (DA 33). To zespalanie się określa postawę solidarności wszystkich świeckich, przede wszystkim solidarność w modlitwie i świadectwie życia, słowem i czynem, według Ewangelii. Szczególnym znakiem wezwania jest zbliżający się Wielki Jubileusz Dwutysiąclecia i perspektywa Trzeciego Tysiąclecia od przyjścia na świat Jezusa Chrystusa (zob. Dominum et Vivificantem, cz. III i Christifideles laici, rozdz. III).
Przeciwieństwem postawy solidarności jest bierność i bezczynność. "Bierność, która zawsze była postawą nie do przyjęcia, dziś bardziej jeszcze staje się winą. Nikomu nie godzi się trwać w bezczynności" (Christifideles laici, 3). Każdy chrześcijanin winien stać się aktywnym podmiotem zbawczej misji Kościoła. Polem tej misji jest cały świat podlegający szybkim przemianom i przeobrażeniom. Za Ojcem świętym wymieńmy kilka tendencji charakterystycznych dla współczesnego społeczeństwa. /1/ Jednym z największych braków duchowych naszej epoki jest niewiara w postaci zobojętnienia religijnego, ateizmu i sekularyzmu. Zobojętnienie religijne jest zapomnieniem o Bogu, życiem tak jakby Boga nie było oraz niewiarą w podstawowe prawdy chrześcijaństwa (np. życie po śmierci, istnienie duszy itd.). Ateizm dotyczy nie tylko jednostek, lecz również całych społeczeństw i narodów. Sekularyzm to taka koncepcja świata, według której całkowicie tłumaczy się on sam, bez uciekania się do Boga (EN 55). /2/ Drugą tendencją jest przemoc jako upokażające "uprzedmiotowienie" osoby ludzkiej. Jej postaciami są: ideologia, władza ekonomiczna, nieludzki system polityczny, technokracja, agresywność środków społecznegpo przekazu. Oto kilka przykładów pozbawienia ludzi podstawowych praw: ponad 100 mln ludzi mieszka bez dachu nad głową; 25 % ludności świata żyje w warunkach mieszkalnych poniżej minimum uznanego przez ONZ; 2/3 wszystkich mężczyzn i 1/2 kobiet obecnie żyjących jest analfabetami; rocznie 25-30 mln osób umiera z powodu picia zanieczyszczonej wody, z tego 60% to dzieci poniżej 5 lat; w byłej Jugosławi na 100 żywych urodzeń 74 jest zabijanych w łonie matki, 65 na Węgrzech, 39 we Włoszech. /3/ Trzecim zjawiskiem jest nasilenie się konfliktów pomiędzy osobami, grupami, narodami i blokami państw (Christifideles laici, 3-7). Wszystkie te problemy, niepokoje i sytuacje współczesnego świata domagają się bezzwłocznie nowej ewangelizacji jako "pierwszego zadania, nie tylko dla biskupów, ale także kapłanów i diakonów oraz wszystkich chrześcijan" (nadzwyczajny Synod Biskupów z 1995 r.).


II. Nowa ewangelizacja
Samo słowo "ewangelizacja" kojarzy się nam zapewne z nowotestamentalnymi obrazami zakładania Kościołów przez św. Pawła (np. Dz 17 - 20), wielkimi kampaniami ewangelizacyjnymi Billy Grahama czy innymi rekolekcjami ewangelizacyjnymi. Biblijne pojęcie ewangelizacji obejmuje głoszenie żywym słowem nadejścia zbawienia mesjańskiego w słowach, czynach i osobie Jezusa Chrystusa. Dla pierwszych chrześcijan słowo "ewangelia" wyrażało całe bogactwo orędzia Jezusa, pierwszego i największego głosiciela ewangelii, "twórcy ewangelizacji" (Evangelii nuntiandi, 6).
Co zatem oznacza ewangelizacja dla nas, chrześcijan XX-go wieku? Przede wszystkim ewangelizacja jest darem. Głoszenie Ewangelii jest dziełem Bożym, nie naszym, chociaż Bóg używa ludzkich narzędzi. Nikt jednak nie może dać drugiej osobie daru wiary - tylko Duch Święty usposabia serca słuchaczy na przyjęcie i rozumienie słowa zbawienia. "Duch Święty jest celem i kresem wszelkiej ewangelizacji" (EN 75). Jesteśmy zaproszeni do współpracy w Bożym dziele odkupienia; ewangelizacja zatem staje się przywilejem wykonywania dzieła ewangelisty.
Ewangelizacja jest zadaniem i obowiązkiem nałożonym przez pana Jezusa Chrystusa. "Obowiązek ewangelizcji należy uważać za łaskę i właściwe powołanie Kościoła; wyraża on najprawdziwszą jego właściwość. Kościół jest dla ewangelizacji", naucza Paweł VI w Evangelii nuntiandi" (14). Jako głosiciel Ewangelii Kościół zaczyna od ewangelizowania samego siebie, by mógł "zachować swą świeżość, gorliwość i moc", a następnie posyła głosicieli, którzy są sługami Ewangelii (EN 15).
Co to znaczy ewangelizować? Po pierwsze, ewangelizować to "pokazywać Chrystusa Pana tym, którzy Go nie znają, jako kaznodziejstwo, katechizację, chrzest i udzielanie innym sakramentów" (EN 17). Po drugie, ewangelizacja jest zanoszeniem Ewangelii do wszystkich kręgów rodzaju ludzkiego. Celem tak pojętej ewangelizacji jest wewnętrzna przemiana sumienia jednostek i wspólnot, przemiana ich działalności, życia i całego środowiska (EN 19). Przenikając społeczeństwo od wewnątrz Dobra Nowina tworzy z niego nową ludzkość: "Oto wszystko czynię nowe" (Ap 21, 5). Przemiana powinna dotknąć kryteriów oceny, hierarchii dóbr i wartości, postaw i nawyków myślowych, motywów postępowania i modeli życia ludzkiego, które stoją w sprzeczności ze słowem Bożym (EN 19). "Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe" (Rz 12, 2). Słowa św. Pawła wzywają nas do oczyszczenia naszego działania, proponowania i rozprzestrzeniania wartości i postaw autentycznie chrześcijańskich oraz odnalezienia kreatywności we wszystkich dziedzinach życia. Po trzecie, należy ewangelizować od wewnątrz czyli "należy przepajać Ewangelią kultury, a także kulturę człowieka" (EN 20). Chociaż Ewangelia i ewangelizacja nie należą do żadnej z kultur, zdolne są je przenikać stając się ich humanizacją. Ewangelizacja kultur prowadzić ma do ich odrodzenia na skutek zespalania z Dobrą Nowiną oraz do usunięcia rozdźwięku między Ewangelią a kulturą (EN 20). Po czwarte, głoszenie Ewangelii winno dokonywać się przez świadectwo życia chrześcijańskiego. Doświadczenie Nazaretu ukazuje znaczenie głoszenia Dobrej Nowiny przez dobry przykład. Chrześcijanie, wpatrzeni w życie Jezusa, Maryi i Józefa, winni promieniować "wiarą w dobra duchowe, stojące wyżej ponad wartościami pospolitymi oraz nadzieją w rzeczywistość niewidzialną (...). Za pomocą tego cichego świadectwa owi chrześcijanie podsuwają tym, co patrzą na ich życie, nieuniknione pytania: Dlaczego są takimi? Dlaczego tak żyją? Co albo kto ich do tego pobudza? Dlaczego przebywają między nami? Takie świadectwo jest już wieszczeniem Dobrej Nowiny, milczącym, ale bardzo mocnym i skutecznym. Już tutaj ma miejsce jakiś początek ewangelizacji" (EN 21). Po piąte, głoszenie Ewangelii winno dokonywać się przez słowo życia. "Nawet najpiękniejsze świadectwo przestanie wreszcie kiedyś oddziaływać bez objaśnienia, podbudowania i rozwinięcia go przez jasne, a niedwuznaczne wieszczenie Pana Jezusa" (EN 22). Formami słowa życia są kerygmat, kazanie lub katecheza. Po szóste, właściwie przyjęta Dobra Nowina prowadzi do wejścia do wspólnoty jako znaku przemiany i nowości życia (EN 23). Chrześcijaństwo jest z istoty wspólnotowe, nie jest tylko przylgnięciem osobistym do Jezusa Chrystusa. Kto przyjmuje Pana, przystaje do Jego królestwa, "to znaczy do nowego świata, do nowego porządku rzeczy, do nowej drogi istnienia, do nowej zasady życia we wspólnocie, ustanowionego przez Ewangelię" (EN 23). Wreszcie, probierzem ewangelizacji jest ewangelizowanie innych; ten, kto przyjął słowo, staje się świadkiem i głosicielem (EN 24).
Orędzie ewangelizacyjne jest bardzo proste: "Bóg cię kocha, Chrystus przyszedł dla ciebie" (por. J 3, 16) i jest skierowane do wszystkich: zarówno do tych, którzy już zostali ochrzczeni i należą do Kościoła, jak i do niewierzących i pogan. Fundamentem, centrum i szczytem dynamizmu ewangelizacji jest "to jasne stwierdzenie: w Jezusie Chrystusie, Synu Bożym, który stał się człowiekiem, umarł i zmartwychwstał, ofiarowane jest każdemu człowiekowi zbawienie jako dar łaski i miłosierdzia Bożego" (EN 27). Może być one głoszone różnymi sposobami w zależności od okoliczności czasu, miejsca i kultury ludzi.
"Dziś Kościół musi uczynić wielki krok naprzód na drodze ewangelizacji, wkroczyć w nowy etap historii swojego misyjnego dynamizmu". Te słowa Jana Pawła II z adhortacji Christifideles laici są wezwaniem do nowego zaangażowania się w jedną, wspólną misję przepowiadania Ewangelii w obliczu aktualnej sytuacji świata i Kościoła. Wymaga to bardziej zdecydowanego i wielkodusznego posłuszeństwa wobec nakazu Jezusa.
Według słów Jana Pawła II nowa ewangelizacja jest służbą człowiekowi i społeczeństwu, w której szczególna rola przypada katolikom świeckim. Ich posługa winna obejmować:
uświadomienie sobie i innym nienaruszonej godności każdej osoby ludzkiej; taka świadomość jest źródłem współuczestnictwa i wzajemnej solidarności ludzkiej,
poszanowanie, obronę i popieranie praw naturalnych każdej ludzkiej istoty jako świątyni Ducha Świętego,
troskę o wolność wzywania imienia Pańskiego,
troskę o to, by rodzina była świadoma swego społecznego zaangażowania i by sama stawała się aktywnym i odpowiedzialnym promotorem swojego rozwoju,
czynną solidarność, ożywioną przez miłość, w dziełach miłosierdzia zaspakajających potrzeby istoty ludzkiej,
zaangażowanie polityczne służące wzrastaniu wspólnego dobra wszystkich ludzi i całego człowieka; chodzi o solidarność polityczną, obejmującą cały świat; solidarność jako drogę do pokoju, a zarazem do rozwoju,
zaangażowanie społeczne obejmujące próby rozwiązywania problemów bezrobocia, właściwej organizacji pracy i tzw. kwestii ekologicznej,
ewangelizacja kultury i kultur człowieka, ich humanizację przez ukazanie bogactwa Ewangelii (CL 37 - 44).
U podstaw owocnej ewangelizacji znajduje się świętość; stąd wezwanie do stałego wzrastania w formacji chrześcijańskiej. Integralna formacja świeckich obejmuje formację duchową, doktrynalną ze wzróceniem szczególnej uwagi na katechezę i pogłębioną znajomość społecznej nauki Kościoła oraz formację moralną mającą na celu rozwijanie w sobie ludzkich wartości.
Dzieło ewangelizacji wymaga jedności ducha i działania, zwłaszcza zespołowego, słowem domaga się solidarności w podejmowaniu odpowiedzialności za innych. "Jeden drugiego brzemiona noście" (Ga 6, 2) jest wezwaniem do przyjęcia brzemienia nowej ewangelizacji w ostatniej dekadzie XX wieku oraz posłuszeństwa wiary Bogu i Jego słowu: "gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi" (Dz 1, 8).

Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.